Rzuty, pinezki na PDF-ach i książka techniczna jednym kliknięciem
· 2 min czytania
Klientka pisze „ta ściana przy oknie”, a pracownia zgaduje, o którą chodzi. To dokładnie ta runda dopytywania, której Architect ma oszczędzać. Trzy ostatnie zmiany biorą się za nią z różnych stron: rzut z pomieszczeniami, pinezki na stronach PDF-u i książka techniczna składana z tego, co już jest w projekcie.
Rzut, który wie, gdzie jest salon
Do tej pory rzut był zwykłym obrazkiem w jednym z pomieszczeń, a pomieszczenia były listą kafelków z nazwami. Teraz rzut jest mapą projektu. Pracownia obrysowuje na nim pomieszczenia, a klientka widzi mieszkanie takie, jakie jest, i dotyka salonu, żeby zobaczyć jego wizualizacje. Dom piętrowy ma osobny rzut dla każdej kondygnacji.
Obrysowanie pięciopokojowego mieszkania to kilkadziesiąt kliknięć w narożniki. Dlatego Architect sam proponuje obrysy pomieszczeń na podstawie ścian narysowanych na rzucie, a pracownia tylko je poprawia i nazywa.
„Gdzie to jest”
Wizualizacja salonu pokazuje jedną ze ścian, ale z samego obrazu nie zawsze widać którą. Przy każdej wizualizacji pracownia zaznacza, które ściany pomieszczenia na niej widać. Nad uwagami pojawia się wtedy „Gdzie to jest”: pokój na rzucie ze strzałkami do tych ścian. Klientka wie, na co patrzy, zanim napisze uwagę.
Od tego tygodnia rzuty są w każdym projekcie, bez włączania osobnego modułu: na stronie pomieszczeń, w portalu klienta i w linku dla bliskich.
Pinezki na stronach PDF-u
Rzut z wymiarami albo rysunek zabudowy to zwykle PDF. Klientka, która chciała wskazać szafę na trzeciej stronie, pisała do tej pory w ogólnej rozmowie „na trzeciej stronie, ta szafa przy oknie”. Teraz przypina uwagę dokładnie w tym miejscu strony, tak samo jak na wizualizacji. Pinezka pamięta stronę i miejsce, a rozmowa toczy się pod nią.
Książka techniczna w jednym PDF-ie
Pracownie składały książkę techniczną poza aplikacją, ręcznie, w programie do składu. Po każdej poprawce rysunku robiły to od nowa albo wcale, i wtedy ekipa dostawała stary plik.
Architect zna wszystko, czego książka potrzebuje: nazwy i kolejność arkuszy, najnowszą wysłaną wersję każdego rysunku, inwestora, adres, pracownię z logo i danymi firmy oraz produkty zaakceptowane do kupienia. W zakładce „Książka techniczna” wystarczy kliknąć „Ułóż za mnie”, żeby dostać gotowy układ:
- okładkę i spis treści z uwagami dla wykonawców;
- arkusze z wizualizacji i rysunków, ułożone według etapów i pomieszczeń;
- strony z plików CAD skopiowane jeden do jednego, bez dorysowywania czegokolwiek;
- zestawienie produktów w wersji dla ekipy na końcu.
Numerację stron i spis treści liczy program, więc nie mogą się rozjechać. Po poprawce rysunku wystarczy złożyć książkę ponownie. Lewy margines ma 20 mm, żeby wydruk dało się wpiąć do segregatora bez dziurkowania rysunku, a arkusze A3 drukują się na A4 bez przycinania.
Mniej pytań „o którą chodzi?”
Wszystkie trzy zmiany robią to samo: dają uwadze i rysunkowi miejsce, które obie strony widzą tak samo. Im mniej trzeba opisywać słowami, tym mniej rund poprawek.